اینجا تعطیل شده اما این پست رو گذاشتم که کسی اگه کاری داشت بتونه کامنت بزاره + نوشته شده در جمعه بیست و دوم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 15:58 توسط نیم من |

هزاری هم که تکنولوژی جدید اومد، فیسبوک اومد، وایبر و واتساپ و تانگو اومد، اینستاگرام اومد، ولی هنوووووزم تو یه چیز دیگه ای "نیم من" جان، یجورایی دوست قدیمی شدی که دیگه تحمل دوریش سخته .......................................................................................................................

توصیه میکنم در طول عمرتون حتما یه بار رو خفت بشید، تجربه ی جالبیه نمیدونستم میشه که پول برام مهم نباشه، الان میدونم، شده شرح واقعه خیلی جالب و طولانیه ولی حال نوشتنش رو ندارم خوب شد به حرف سید کاور گوشی رو عوض نکردم :) از ذلتی که apple به بهانه ی کیفیت به آدم تحمیل میکنه هم خسته شده بودم دیگه :) حال...

خالی شد... حالا بهترم نشر با تاخیر معقول: 10/1/1394 ساعت 3:22 بامداد

خب... از روز کنکور و بعد از آزمون بورس کارهای زیادی کردم و اتفاقات تلخ و شیرین زیادی برام افتاد... از رزومه ارسال کردن به اینور و اونور و فوتبال های صبحگاهی شکست آمیز و تلاش برای کار توی کارگزاری و داوطلب شدن برای اوپراتوری شهربازی و کار توی فست فود و ایده ی استفاده از بازار دم عید و دست فروشی و بعد...

سه ماه از پست قبل میگذره و به خاطر دو روز تعطیلی حالا یه فرصتی شد که دوباره احوال نوشت هام رو به روز کنم. ............................................................................................................................... کی فکر میکرد از یه اگهی برای کار غیر حضوری ادمین کانال تلگرامی بود...

چند پاراگراف نوشتم از خاطرات شکل گیری وبلاگ نیم من و دلایل ماندگاری هفت هشت ساله و اینها منتها به دلم ننشست، پاکش کردم. بریم سر پراکنده گویی های خودمون که دلنشین تره ! ........................................................................................................ دم عیدی این بیت رو میپسندم....

فکر میکنم اولین بار باشه دارم تو این ساعت از روز پست میزارم و اولین بار هم هست که سر کلاس درس میام سراغ وبلاگ نوشتن. الانم استاد دهقانان داره در مورد رضایت و انگیزه و مشکلات نیروی انسانی در سازمان صحبت میکنه و حقوق های میلیونی مدیران بیمه مرکزی که چند روزه خبرساز شده ! بریم سراغ پراکنده ها... .........

در خانه نشسته بودم که یکهو (فقط در طی یک هو و نه بیشتر) به خودم آمدم و دیدم ای بابا... چرا خامم؟ لذا عزم را جذر!! کردم که سفر کنم بلکه پخته شود خامی!زین پس بسی قرض و قوله یا غوله کرده و به سازمان خفتگیری وظیفه عمومی مراجعه نموده و ضمانت کلانی به حساب سازمان کذا واریزیدم و در هنگام خروج از در، همانطو...